ایران در آتش سرکوب؛ شورای حقوق بشر هشدار میدهد و جهان نظاره میکند
نگارش: ابراهیم و طاها ظاهری
امروز شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، در واکنش به سرکوب خونین و گسترده اعتراضات مردمی در ایران، رژیم جمهوری اسلامی را به دلیل نقض فاحش و سیستماتیک حقوق بشر محکوم کرد. این محکومیت در حالی صورت میگیرد که طی هفتههای اخیر، ایران صحنه یکی از خشنترین برخوردها با معترضان در دهههای گذشته بوده است؛ برخوردهایی که با شلیک مستقیم گلوله، بازداشتهای گسترده و اعمال فضای امنیتی بیسابقه همراه بودهاند.
قیام مردمی در ایران که در اعتراض به سرکوب، فقر، تبعیض و استبداد شکل گرفته، با واکنشی مرگبار از سوی نیروهای امنیتی و نظامی روبهرو شده است. گزارشهای متعدد از کشته شدن شمار زیادی از معترضان، زخمی شدن صدها نفر و بازداشت هزاران تن حکایت دارد. همزمان، قطع اینترنت، اختلال گسترده در ارتباطات و فشار بر خانوادههای قربانیان، نشاندهنده تلاش حاکمیت برای پنهانسازی ابعاد واقعی این سرکوب است.
در جریان این اعتراضات، شماری از شهروندان متعلق به اقلیتهای مذهبی نیز قربانی خشونت شدهاند. از جمله گزارش شده است که چندین تن از دراویش گنابادی در جریان اعتراضات هدف شلیک گلوله قرار گرفته و جان خود را از دست دادهاند. این موضوع بار دیگر نشان میدهد که سرکوب در ایران نهتنها متوجه معترضان سیاسی، بلکه متوجه گروههای مذهبی و عقیدتی بهحاشیهراندهشده نیز هست.
در کنار دراویش گنابادی، وضعیت نوکیشان مسیحی، بهاییان و دیگر زندانیان عقیدتی و سیاسی در ایران همچنان نگرانکننده است. بسیاری از این افراد صرفاً به دلیل باورهای دینی یا فعالیتهای مسالمتآمیز، با احکام سنگین زندان، شکنجه، محرومیت از حقوق اولیه و فشارهای امنیتی مواجهاند. آزادی فوری و بیقیدوشرط تمامی زندانیان عقیدتی و سیاسی، یکی از مطالبات اصلی جامعه حقوق بشری و مردم ایران است.
در چنین شرایطی، سکوت جامعه جهانی—بهویژه اروپا—دیگر قابل توجیه نیست. تجربه نشان داده است که بیعملی و اکتفا به بیانیههای دیپلماتیک، نهتنها مانع سرکوب نمیشود، بلکه رژیم ایران را در تداوم خشونت و نقض حقوق بشر جسورتر میکند. جامعه جهانی موظف است فراتر از محکومیت لفظی، از سازوکارهای عملی برای پاسخگو کردن عاملان این جنایات حمایت کند.
ملت ایران در این برهه تاریخی، رفتار و موضعگیری دولتها و نهادهای بینالمللی را به دقت رصد میکند. تاریخ نشان داده است که سکوت در برابر جنایت، خود شکلی از همدستی است؛ و این سکوت، در حافظه جمعی مردم ایران باقی خواهد ماند. اکنون زمان ایستادن در کنار مردم ایران، دفاع از کرامت انسانی و حمایت واقعی از حقوق بشر است—نه فردا، نه پس از فروکش کردن خونها، بلکه همین امروز.